Koronki szydełkowe

Dziś o koronkach nie będzie. Jak ma być, skoro od ponad tygodnia okiem na żadne oczko zerknąć nie zdołałem. Zajęć multum, pomocy zero! Myślę niekiedy o likwidacji blogowych stron, bo wstyd taką mumię w Internecie trzymać. „Węzełki” – kółeczko moje robótkowe – ma mieć latem wystawę, zachęcam jego uczestniczki do pracy wytrwałej, a sam wzorem być mogę jedynie lenistwa. Siedzę co prawda nad dwoma schematami, mam chęć je robić, a chęcią jedynie piekło brukować można.

Najbardziej przykre jest to, że nawet po Waszych blogach surfuję nieczęsto. Gdy już chwilę na taką przyjemność znajdę, i tu niepokój do serca się wkrada, bo trafiają się blogi znaku życia nie dające, choćby cenionej przeze mnie Maranty…

Dziś dzień jednak szczególny, więc zdjęć i wieści o Negricie brakować nie może. Negrita staje się trzpiotowanym najczęściej, ale przyjacielem. Teraz też podgląda, sprawdza co człowiek jej robi, gdy udaje, że bardzo zajęty.

Chodzi za mną wszędzie. Gdy makaron fabryczny do garnka wrzucam – marudzi, że domowy jest lepszy, demonstrując ma maszynie do ciasta rozrabiania i chleba pieczenia.

Potem na łowy rusza z wzrokiem skupionym, sylwetką skamieniałą, bo gołąb na balkon odważył się wtargnąć! Właśnie – na balkon! Serce dygoce ze strachu, bo wkrótce wiosna, trzeba będzie w jakiś sposób siatkę na balkonie umocować, a dwie lewe do tego mam ręce i lęk wysokości spory nad miarę, a piętro aż szóste.

Gdy wszystko w domu skontrolowane, pomieszczenie każde sprawdzone dwa razy, miska z karmą opróżniona do czysta, a człowiek butów na nogi nie wkłada – można być spokojnym, udać się tam gdzie najcieplej, najciszej, a i tak wszystko z góry obserwować można.

Negricie, i wszystkim kotom, kotkom, kocurom, a także kociakom, tysiące serdeczności w Światowy Dzień Kota!

Miau!

Ps. Pozdrowieni dla p. Mirki, opiekunki kotów chorych, nieszczęśliwych i bardzo samotnych. Negrita z wdzięcznością pamięta każdą godzinę w jej domu spędzoną.